Column - Bakje jus

21/01/2012

 

Bakje jus

Soms verbaas ik me erover dat wij zo vaak ouders met hun kinderen te gast hebben. En met kinderen bedoel ik dan het kroost tussen de 4 en de 12 jaar. Want eerlijk is eerlijk, ik denk niet dat ons restaurant in Apeldoorn te boek staat als een “kinderparadijs”, al doen we natuurlijk wel onze uiterste best om de avond voor deze smullende junioren zo plezierig mogelijk te laten verlopen.  Maar nee, we hebben géén ballenbak,  óók geen videohoek. Dit overigens tot groot verdriet van een beminnelijke peuter, die kwam klagen dat hij de gewenste spullen maar niet kon vinden....Schattig hè?...... Twee turven hoog...tik tik op je arm.... twee armpjes vragend omhoog.....waar de tv-hoek toch was.....

Blijkbaar kiezen ouders bewust voor een restaurant waar al deze attributen niet aanwezig zijn.  Zo blijven kinderen gewoon lekker aan tafel zitten en wordt er gezellig gekeuveld en naar elkaar geluisterd. Het zal wel ouderwets zijn hoor, maar ik vind dat de maaltijd daar ook voor is bedoeld. Even tijd voor elkaar, zéker als je uit eten gaat. Wat enorm opvalt is dat de jongelingen precies weten wat ze willen eten. Wijs dat ze zijn! Zo hadden we van de week een jongeman die als nagerecht wel een spoom wilde, en omdat dit normaal gesproken met Champagne wordt gemaakt had hij zelf bedacht dat dit ook wel met 7-up kon. Hij verzuimde daarbij niet zijn ouders glimmend aan te kijken over zijn fraaie plannetje. Slim, hè?

Heeft u het programma Junior-Masterchef wel eens bekeken? Daar worden kinderen, die al redelijk behendig zijn in de keuken, uitgedaagd tot het leveren van top-prestaties. Zo presenteerde een ventje van een jaar of zes, met een ontgoocheld gezicht, eens een prachtig opgemaakt bord aan de chef. Toen de chef vroeg of het gerecht gelukt was schudde hij heftig nee. ‘Het sauteren ging helemaal niet goed!’, verklaarde hij teleurgesteld.  ‘Bovendien was de brunoise ook wat aan de grove kant.’ Nu weet ik aardig wat van termen af, als het om het vakjargon gaat, maar dit ging mijn pet ook bijna te boven. De mini-Jamie ging niet door naar de volgende ronde en ontroostbaar rende hij naar zijn ouders. Alleen zij wisten hoe verdrietig hun zoon was. Hij had zó zijn best gedaan.

Op tweede kerstdag zaten we met de medewerkers zo rond een uur of vier gezellig te eten en spraken vast met elkaar de avond door. Opeens hoorden we de voordeur open gaan. We keken elkaar enigszins verschrikt aan, want gasten arriveren natuurlijk wel eens iets eerder, maar ruim één uur te vroeg? Eén van de dames liep naar de voordeur en kwam een paar seconden later al weer terug. Ze knikte naar onze sous-chef. ‘Meneer vraagt naar de kok!’ , legde ze uit. Hij toog naar de hal waar de bewuste meneer stond te wachten. We hoorden een geroezemoes, de sous liep de keuken in, kwam weer terug met een bakje, wederom geroezemoes en daarna stilte. Onze kok liep weer terug naar tafel met een vertederende blik en vertelde: Meneer was dus op pad gegaan, ja. Op tweede kerstdag. Zijn zoontje wilde, geïnspireerd door de junior-koks, thuis graag koken met de kerst voor het hele gezin. Ze hadden samen al weken van tevoren lijsten gemaakt, boodschappen gedaan en alles voorbereid. En nu was het moment suprême aangebroken en kwam zijn zoonlief erachter dat er iets essentieels mistte in het grootse kerstdiner. De jus!! De vader vertelde: ’Hij was ontroostbaar, hij had zó zijn best gedaan!’

En uit pure vaderliefde, had hij dus besloten om op pad te gaan...... om het gezicht van zijn kind te redden...

Met een bakje jus.

Bekijk hier ook mijn andere columns