Column - Dank

Vandaag neem ik u eens mee achter de schermen om u te laten zien hoe een column wordt geboren. Want werkelijk waar, het is soms een hele bevalling inclusief het zwetend steunen en puffen.
        De stress begint vaak bij de deadline. Die heb ik niet strak in mijn geheugen staan en zeker niet netjes in mijn agenda genoteerd.
        Navraag bij de redactie levert meestal de informatie op dat ik al ruim 2 dagen te laat ben, en met daarachter aan het vriendelijke verzoek of de column dan uiterlijk morgenvroeg klaar kan zijn.
        Dat zijn de dagen dat je achter je pc zit en tuurt naar het maagdelijke witte scherm, hopend dat daar de inspiratie vandaan komt.
        U snapt het denk ik al wel�schrijven is pure ontspanning.
        De voldoening zit het vaak niet in het schrijven. Want ook al denk je soms zelf dat de column redelijk goed was, het blijft altijd spannend wat de lezer ervan vindt. Het heeft me vaak verbaasd hoeveel reacties een column losmaakt bij mensen. Kunt u zich de column nog herinneren over de herrie en onrust van de mobiele telefoon? Daar ben ik zo vaak over aangesproken. Opvallend was dat mensen het vaak heerlijk vonden dat iemand nou eindelijk eens die ergernissen meldde waar zij zichzelf al jaren een breuk aan hadden gestoord.
        Het meest lastigst waren de columns waarbij ik probeerde een gast, die ervoor had gezorgd dat ik weer wat spraakmakends te schrijven had, niet al te herkenbaar in beeld te laten verschijnen. En zeker niet als het een netelige situatie betrof.
        Ik kan u uit betrouwbare bron vermelden dat die missie niet altijd geslaagd is. Vorig jaar kwam een man letterlijk verhaal halen over een, voor mij, uiterst geslaagde column. Dat gevoel deelde wij duidelijk niet.
        Het meest vertederende waren de kaartje die ik mocht ontvangen. Meestal waren ze van de iets oudere onder ons. Met een prachtig krullend handschrift werd me vaak medegedeeld hoe ze van het schrijfwerkje hadden genoten. En vaak ook waarom het ook zo�n impact op hen had. Ik begreep vaak wel dat de stukjes uit het leven waren gegrepen en daardoor ook zo herkenbaar waren. U kunt zich ook vast nog wel het stukje herinneren over de stilstaande trein vlak na het overlijden van Willem. Dat was een column recht uit het hart. Niks geen denkwerk. In groot verdriet s�nachts en in minder dan een uur geschreven.  De reacties daarop zijn werkelijk hartverwarmend geweest. Dat heeft me bijzonder goed gedaan. Van mens tot mens.
        Van hart tot hart.
        Ik denk dat u wel snapt dat een stukje schrijven, ook al is het maar eens per maand, meer behelst dan dat je aanvankelijk dacht.
        Zeker omdat het laatste jaar veel drukker voor me is geworden heb ik besloten om een jaartje te stoppen met de columns.
        Gezien alle reacties die ik van u ontving over alle gekke, lieve, uiterst vreemde en spraakmakende situaties waar ik over schreef, denk ik dat u de column wel gaat missen.
        Onmiskenbaar is in ieder geval dat ik het zeker ga missen.
        Ik wil u dan bij deze ook dank zeggen.
        Voor alle lieve telefoontjes om alleen maar te zeggen dat u �um weer geweldig vond�
        Voor alle sms-jes van vrienden die vermelden dat ze weer smakelijk hadden gelachen.
        Voor diegene die over mijn schouder meekeek en hele zinnen prachtig herschikte.
        Voor alle handgeschreven kaarten met krullend handschrift.
        Vandaag neem ik u eens mee achter de schermen om u te laten zien hoe een column wordt geboren. Want werkelijk waar, het is soms een hele bevalling inclusief het zwetend steunen en puffen.
        De stress begint vaak bij de deadline. Die heb ik niet strak in mijn geheugen staan en zeker niet netjes in mijn agenda genoteerd.
        Navraag bij de redactie levert meestal de informatie op dat ik al ruim 2 dagen te laat ben, en met daarachter aan het vriendelijke verzoek of de column dan uiterlijk morgenvroeg klaar kan zijn.
        Dat zijn de dagen dat je achter je pc zit en tuurt naar het maagdelijke witte scherm, hopend dat daar de inspiratie vandaan komt.
        U snapt het denk ik al wel�schrijven is pure ontspanning.
        De voldoening zit het vaak niet in het schrijven. Want ook al denk je soms zelf dat de column redelijk goed was, het blijft altijd spannend wat de lezer ervan vindt. Het heeft me vaak verbaasd hoeveel reacties een column losmaakt bij mensen. Kunt u zich de column nog herinneren over de herrie en onrust van de mobiele telefoon? Daar ben ik zo vaak over aangesproken. Opvallend was dat mensen het vaak heerlijk vonden dat iemand nou eindelijk eens die ergernissen meldde waar zij zichzelf al jaren een breuk aan hadden gestoord.
        Het meest lastigst waren de columns waarbij ik probeerde een gast, die ervoor had gezorgd dat ik weer wat spraakmakends te schrijven had, niet al te herkenbaar in beeld te laten verschijnen. En zeker niet als het een netelige situatie betrof.
        Ik kan u uit betrouwbare bron vermelden dat die missie niet altijd geslaagd is. Vorig jaar kwam een man letterlijk verhaal halen over een, voor mij, uiterst geslaagde column. Dat gevoel deelde wij duidelijk niet.
        Het meest vertederende waren de kaartje die ik mocht ontvangen. Meestal waren ze van de iets oudere onder ons. Met een prachtig krullend handschrift werd me vaak medegedeeld hoe ze van het schrijfwerkje hadden genoten. En vaak ook waarom het ook zo�n impact op hen had. Ik begreep vaak wel dat de stukjes uit het leven waren gegrepen en daardoor ook zo herkenbaar waren. U kunt zich ook vast nog wel het stukje herinneren over de stilstaande trein vlak na het overlijden van Willem. Dat was een column recht uit het hart. Niks geen denkwerk. In groot verdriet s�nachts en in minder dan een uur geschreven.  De reacties daarop zijn werkelijk hartverwarmend geweest. Dat heeft me bijzonder goed gedaan. Van mens tot mens.
        Van hart tot hart.
        Ik denk dat u wel snapt dat een stukje schrijven, ook al is het maar eens per maand, meer behelst dan dat je aanvankelijk dacht.
        Zeker omdat het laatste jaar veel drukker voor me is geworden heb ik besloten om een jaartje te stoppen met de columns.
        Gezien alle reacties die ik van u ontving over alle gekke, lieve, uiterst vreemde en spraakmakende situaties waar ik over schreef, denk ik dat u de column wel gaat missen.
        Onmiskenbaar is in ieder geval dat ik het zeker ga missen.
        Ik wil u dan bij deze ook dank zeggen.
        Voor alle lieve telefoontjes om alleen maar te zeggen dat u �um weer geweldig vond�
        Voor alle sms-jes van vrienden die vermelden dat ze weer smakelijk hadden gelachen.
        Voor diegene die over mijn schouder meekeek en hele zinnen prachtig herschikte.
        Voor alle handgeschreven kaarten met krullend handschrift.
        Dank
        DankDank
        Dank