Column - Dankie

15/02/2012

Dankie.

Als aan u de vraag gesteld zou worden wat het het aller, maar dan ook het áller belangrijkste moet zijn in een restaurant, wat zou dan uw antwoord zijn? Lekker eten ja, natuurlijk. Dat is wel één van de belangrijkste zaken. Gezelligheid...met stip op twee. Tuurlijk. Dat alles lekker schoon is...jajaja....allemaal goed. Maar bovenaan de lijst moet staan met hoofdletters....DE GAST! Ooit gegeten daar waar het diner eigenlijk prima was, maar de sfeer veel weg had van de Noordpool? U gaat waarschijnlijk nooit meer terug. Terecht. Gasten horen met een glimlach onthaald te worden, verwend te worden gedurende de avond en gezellig uitgezwaaid te worden. Werkelijk, er gaat geen dag voorbij in de Brugwachter voorbij dat wij hier niet aan denken. Maar hoe super belangrijk het écht is en hoe zalig....ja...dat ervaar je als je zelf weer eens gast mag zijn. Gast met een hoofdletter......

Ik schrijf deze column vanuit een warm en schitterend Zuid-Afrika. Met zijn tweetjes trekken we van Oost naar West en logeren in de meest schattige, ‘vanuit-hier-zie-je-de-olifanten’ en moeilijk te bereiken, lodges. Bij het derde adres had men niet op ons gerekend. Er was een renovatie gepland. Kom eerst maar binnen zei de eigenaar, terwijl hij ons hartelijk de hand reikte. ‘Sauvignon Blanc of Chardonnay? We lieten ons vallen op de sofa en nipte aan ons ijskoude drankje en keken onze ogen uit in de stijlvolle lodge. De gastheer, Etienne genaamd, kwam lachend terug. ‘Even mijn broer gebeld...de renovatie stellen we gewoon even uit’. Hij grinnekte en zwaaide met zijn handen door de ruimte: ’The house is yours!’ We keken elkaar ongelovig aan. Drie dagen zo’n fraai huis voor ons alleen? Hoera! Hij kwam even bij ons zitten en vroeg hoe laat we wilden eten. ‘Ga je voor ons koken dan?’ Hij knikte bevestigend; ‘Maar natuurlijk, koken is mijn grote hobby’. Deze vriendelijke man bleek twee grote passies te hebben. Koken én zingen. Hij was een geschoolde tenor. Over de hele wereld had hij in grote operahuizen gestaan. Nu zong hij alleen nog geld bij elkaar voor de kinderen in Afrika. U snapt, we hielden gelijk van deze man. Wat een lieverd.

’s Avonds rond een uur of zeven gingen we gezellig aangekleed naar de huiskamer. We dronken een goed glas port en zagen Etienne bezig met het indekken. Het kleedje op tafel werdt opzij geschoven, de bus pledge (echt waar!) kwam tevoorschijn en de houten tafel werdt met grote zorg eerst gepoetst. Hij legde een rode loper over de tafel met daarop grote zilveren onderborden. De servetten werden gevouwen en in de servetring schikte hij rode pepertjes met groene blaadjes. Keurend keek hij naar de glazen en wreef deze totdat ze intens glommen. Ondertussen liep hij heen en weer naar de keuken waar zijn moeder ook al driftig stond te kloppen en te mengen. Het diner was Michelinsterwaardig. Wat een smaaksensatie, wat een presentatie. Maar het mooiste was natuurlijk Etienne, elke keer als hij een bord voor ons neer zette stráálde hij. Wat een passie. Man, wat mooi!

Onze laatste avond zou speciaal worden, zo deelde Etienne ons mee. Hij verwoorde het op zijn Afrikaans;  ’Hullie zal een romanties avond beleef’. We genoten weer van de prachtige tafeldecoraties,  aten huisgemaakte pasta met gegrilde vis. En daar kwam Etienne. Hij ging een klein stukje van ons af staan, rechtte zijn rug en zong. Hij hield zijn ogen gesloten en droeg een prachtig  lied voor, dat het gehele huis vulde. We waren diep geraakt. Om zo verwend te worden en om zó gastvrij onthaald te worden. Daar is maar één woord voor. Uit de grond van ons hart én op zijn Afrikaans.....

Dankie.