Column - Geheugen

10/06/2009

Het kan natuurlijk de leeftijd zijn die je parten gaat spelen, het kan ook zo zijn dat je teveel aan je hoofd hebt maar de harde waarheid is in ieder geval; het geheugen is niet meer wat het geweest is. In het restaurant is dat soms een ware ramp. Je ziet iemand binnenkomen. Tot zover werkt het geheugen nog mee. Deze persoon ken je. Dan ontstaat er een hinderlijke blokkade in het brein. Waarvan ken je deze persoon en nog belangrijker, wat is de naam. De situatie wordt nog erger als deze persoon met uitgestrekte armen op je af komt voor een innige begroeting. Terwijl je zit opgesloten in twee hartelijke armen kraakt het in de bovenkamer dat het een lieve lust is.
Ik hoop van harte dat u nu glimlacht en denkt….heel herkenbaar.
Zo kwam onze dierenarts eens gezellig bij ons eten. Op het moment dat hij ten tonele verscheen ging er wel dergelijk een lampje branden. Wel een zwak lampje maar toch. Vreemd is dat je je wel kunt herinneren dat het amusante man is en dat je hem pas nog ergens hebt gezien, maar daar houd het bereik ook op. Pas toen deze man vroeg hoe het met onze vriendelijke makkers ging sloeg de accu aan. Vreemde grijze cellen daarboven.. witte jas en stethoscoop weg, herkenning òòk weg.
Aan de telefoon is het soms nog een graadje erger.
Hallo, met Jan, we komen vanavond met z’n zessen een hapje eten, kan dat nog?
Terwijl je dan met de pen in de aanslag staat vraag je voorzichtig nog een keer naar de naam. En deze wordt nog eens luid herhaald; met Jahan! We zijn vorige week zaterdag nog bij jullie geweest, was heel gezellig. Zet de witte wijn maar klaar hoor! Op zo`n moment is het echt onmogelijk om nog een keer naar de naam te vragen. En staat er dus in het reserveringsboek; Jan Witte wijn.
En natuurlijk, als deze gasten verschijnen herken je ze zeker. Alleen jammer is dat je er dan nog steeds geen naam bij hebt.
Het ergste is nog als je oude klasgenoten treft. En het is nog beroerder als ze jou wel direct herkennen. Via een intensief heen en weer gevraag wat veel weg heeft van het programma “spoorloos’ probeer je deze persoon in je hoofd te plaatsen. Pas als het verlossende woord, de lagere school, valt ben je gered. En dan weet je ook direct weer de vreemde bijnaam waar deze persoon zijn hele jeugd onder gebukt ging.
Het selectieve geheugen. Dat werkt dus wel.
Tenminste, als het in je voordeel is.
De persoon in kwestie zal het niet meer herinneren.
Diegene heeft het met succes verdrongen.
Met grote dank.
Aan het falende geheugen.