Column - Genoeg

09/12/2009

Een van de eerste columns die ik schreef ging over één van onze toenmalige afwassers in de Brugwachter. Deze man, Mo genaamd, was een prachtvent en alle medewerkers waren dol op hem vanwege zijn positieve uitstraling. Mo kwam uit  Afrika en had bittere honger en oorlog meegemaakt.  Slechts sporadisch sprak hij daarover met ons. Mo observeerde, keek scherp om zich heen en glimlachte soms verontschuldigend wanneer wij zijn blikken volgde. Veel te vragen had hij niet, maar op een zeker moment kwam hij toch bij ons. Of we even tijd hadden? Wij trokken er gelijk een stoel voor hem bij, maar Mo bleef liever staan. Hij tuurde naar zijn schoenen, schraapte zijn keel, keek ons doordringend aan en legde zijn verdrietige vraag aan ons voor. ‘Wordt al het eten wat van tafel komt nu werkelijk weggegooid?’ Weet u, destijds heb ik er al dikke tranen om gehuild en de waterlanders staan nu weer  hoog. Wat een afschuwelijke situatie. Jouw land met jouw honger….ons land met onze overvloed. Het zijn momenten die je nooit meer  vergeet.
Onlangs hadden we een uitgebreide lunch in de bistro ter ere van een zeer krasse dame die haar 80ste geboortedag vierde. De gasten vermaakten zich prima en lieten zich al het lekkers  goed smaken. Grappig was dat de prominente jarige al rond een uur of half twee met haar hand naar me wapperde. ‘We zijn wel klaar met alle thee en sapjes hoor, doe maar es lekker een borrel.’ Een vrouw naar ons horecahart dus. Aan het einde van het  gezellige samenzijn, nam zij me vertrouwelijk bij de arm, leidde me naar een rustig plekje en vroeg: ‘wat doen jullie met eten dat is overgebleven?’ Uiteraard moest ik deze dame vertellen dat dit allemaal weggegooid zou worden. Haar blik werd direct kordaat. Weggooien? Ze schudde heftig met haar hoofd. ‘Nee, daar heb ik zoveel moeite mee, dan nemen we het mee!’ Ze keek me vriendelijk aan. ‘Dat is toch wel goed?’ Nadat we al het eten voor deze stijlvolle  dame hadden ingepakt ging ik nog eventjes bij haar zitten. Ze schoof haar stoel dicht bij me en vertelde haar verhaal van de hongerige oorlog. Daar had ze nog last van. Vandaar dat ze nooit iets weggooide. Niets. Nooit. Waar ze ook last van had was de hedendaagse overdaad. Het teveel. Het niet tevreden zijn. Het nooit genoeg .
Soms weet je gewoon niet waarom een verhaal je zó raakt. Vaak is het de openheid, de hand op je arm. Een vaste gast dineerde pas nog met zijn dochter bij ons. Deze lieve man genoot zichtbaar van het gezellig samenzijn met haar. Als verrassing voor haar vader had ze ons gevraagd een speciaal dessert te laten maken. Toen ik de etagère bomvol zoetigheden op hun tafel neerzette en aanstalten maakte om weg te lopen,  pakte deze heer me bij de pols en gebaarde dat ik moest blijven staan. Hij wees naar al het kleurrijke lekkers op tafel, legde zijn andere hand op zijn hart en sprak met zachte stem. ‘ Als ik uit eten ben, kijk ik altijd eerst naar mijn eten.’ Zijn blik op het dessert was bijna verliefd te noemen. Hij sprak een beetje in zichzelf:  ‘meer dan genoeg , ach, wat ziet het er mooi uit, zeg.’ Na een korte stilte keek hij bijna verlegen naar me op en zei opeens:  ‘ik heb gras gegeten in de oorlog!’
Pats….!!  Die boodschap kwam binnen. En nog steeds. Dit zijn de lessen waar je werkelijk wat aan hebt in tijden waarin iedereen een stapje achteruit moet doen. Ik kreeg deze lessen…zomaar. En ik geef ze graag door aan u. Al was het maar om èèn woord. Een bijzonder woord wat alles omhelst.
Genoeg.