Column - Het Allerbeste Plan

16/11/2011

Het zal u vast niet ontgaan zijn dat het afgelopen vrijdag een heel speciale dag was door de opmerkelijke datum 11-11-2011. Er werd naar hartenlust getrouwd door heel Nederland en, zoals u hebt kunnen lezen in de krant, ook in De Brugwachter. Wij vinden het nóg steeds uniek wanneer er bij ons een huwelijk wordt voltrokken. Vaak hebben we ruim een jaar van tevoren al gesprekken met het aanstaande bruidspaar over hoe het verloop van deze memorabele dag zal zijn. En als alles dan klopt op zo’n dag ben je eigenlijk net zo gelukkig en tevreden als het bruidspaar zelf.

Afgelopen vrijdag gaf een trotse vader zijn dochter weg. De bistro liep vol met genodigden, de bruidegom wiebelde nerveus heen en weer en de ambtenaar stond klaar in haar toga. Vader en dochter stonden stijf gearmd te wachten totdat ze een seintje kregen om hun entree te maken. Daar klonk de prachtige muziek, ze keken nog eventjes naar elkaar en vader knikte liefdevol naar zijn kind dat het moment was aangebroken. En daar gingen ze, genietend en met vochtige ogen. Zij zijn niet de enige die dan een traantje moeten wegpinken, ik sta ook op afstand knus mee te snotteren. Simpelweg door zo’n fraai geluksmoment.

De zaterdag erna hadden we nogmaals een huwelijksvoltrekking en deze was uitzonderlijk, doordat de genodigden volstrekt van niets wisten. Joep en Piet, een zeer charmant en warmhartig stel, hadden al hun vrienden uitgenodigd voor een diner. Dit ter ere van het feit dat ze al dertig jaar samen waren. Maar nu vonden ze het tijd om elkaar officieel het jawoord te geven en wilden dit natuurlijk graag delen met al hun vrienden en familie. De ambtenaar van de burgerlijke stand hoorde ook bij deze sympathieke vriendengroep en zat dus ook gezellig aan het diner. Na het voorgerecht plaatsen we snel de lessenaar in de bistro, zetten een paar stoelen klaar voor Joep en Piet en de ambtenaar trok gauw haar toga aan. Toen zij haar speech startte was er alom gelach te horen en zag je het ongeloof van de gasten op hun gezichten. Iedereen vond het een steengoede grap, héél geloofwaardig ook. Ze moest echt tot drie keer aan toe verklaren dat het écht om een huwelijksvoltrekking ging, voordat de aanwezigen overtuigd waren. Daarna werd het stil. En sprak ze mooie woorden. Over genieten. Over druk, druk, druk. En over wezenlijk geluk.

Weet u, het gedicht ligt voor me. En het waren niet alleen de woorden die me raakten. Het was ook de manier aarop ze het bracht. Zo helder. Zo gemeend. Telkens als ik het gedicht weer lees denk ik: ‘het klinkt zo simpel.’ Lief zijn voor elkaar. Blijf vooral stralen. En toosten op de toekomst.

Van de week was er een pessimistische criticus op de televisie aan het woord die een heel negatief beeld had over het huwelijk. Eind conclusie van deze norse man was eigenlijk: ‘Mensen gaan toch weer scheiden!’ Toen het gesprek ging over alle huwelijken die op 11-11 werden gesloten kon deze man niet anders dan diep zuchten over zoveel onzinnigheid. Geloven in een datum, geloven in een belofte. Het was aan deze zwartgallige man niet besteed.

En dan lees ik het gedicht weer. En ik lees dat het wél waar is. Geloven in elkaar. De ambtenaar eindigde haar gedicht. Zacht was haar stem. Laten we toosten sprak ze: ‘Op de prachtige momenten en het allerbeste plan’

‘En we blijven geloven dat het altijd beter kan.....’