Column - Knak

29/06/2010

Als u regelmatig gezellig bij ons in de Brugwachter komt is het u vast opgevallen dat we met man en macht aan de slag zijn om de boel spic en span te houden. Trouwens, ook als u nog nooit bij ons bent geweest heeft u misschien bemerkt dat het pand er lekker fris geverfd bijstaat en er geen troep rond het restaurant zwerft. Ik vind het altijd een heerlijk gevoel! Terras weer onkruidvrij, ramen gewassen, een blinkende bar en de tafels weer strak in de lak. Misschien omdat je er zelf zo zuinig op bent is het zo moeilijk te verkroppen dat anderen dat gevoel helemaal niet hebben. Tenminste......niet met jouw spullen.
Ik zal maar klein beginnen.  Een tijdje geleden had ik een zakelijke afspraak en prachtig op tijd kwam ze binnen. Leuk type vrouw, sympathiek hoofd; nou ja…vlot zeg maar. We maakten even een gezellig kletspraatje en ondertussen zette ik een kopje koffie voor ons beiden. Toen we gingen zitten en ik net van wal wilde steken zei ze; ‘we hebben hier een tijdje geleden gegeten en het was zaaalig en zoooo gezellig.’ Ondertussen hield ze een design theelepeltje tussen duim en wijsvinger en zwaaide deze vrolijk heen en weer. Ze boog een beetje naar voren  en zei: ‘ik moet wat bekennen.’ Ze keek me olijk aan en haar stem zakte een octaaf. ‘ik heb toen de theelepeltjes meegnomen, ik vond ze zo mooi!’ Ik keek haar blijkbaar verbaasd aan want ze vatte haar daad op hoog niveau in een paar woorden samen. ‘Errug hè!’  Tja, als je het goed bekijkt…inderdaad, want het is toch gewoon stelen? U snapt wel dat de sympathie van mijn kant ook een octaafje zakte. Rare situatie, vind u niet? Zeker als iemand het ook nog gewoon bekent, en eigenlijk van zichzelf vind dat ze lekker stout bezig is geweest. Vreemd.
Dan is er natuurlijk nog het grove geschut en een paar weken geleden was het weer zover. We hebben eigenlijk weinig inbraken maar zo om de paar jaar zijn we, ondanks alle beveiliging, toch aan de beurt. De telefoon rinkelde gezellig om een uur of vijf ’s morgens en 10 minuten later stonden we met een aanzienlijke hartslag  naast de Brugwachter waar de politie al stond te wachten. Ik keek naar al het glas en de troep en de eerste gedachten die bij je op komen hebben eigenlijk niks meer met beschaving te maken. Onze geliefde buren die zelfs van de klap wakker waren geworden kwamen       ’s middags even langs en stonden hoofdschuddend bij de vernielde deur te kijken. Weet u wat nou zo ontzettend schattig is? Het was uiteindelijk maar gewoon een inbraak maar onze gasten hadden allemaal wel een idee over het vonnis van die raddraaiers die met hun fikken aan de Brugwachter hadden gezeten!
‘Poten eraf’ zei een trouwe gast van ons, en schuwde niet om met zijn rechterhand een zaagbeweging  te maken over zijn linkerpols,’Dan is het gelijk afgelopen met die kolder.’ Een andere bezoeker had een soortgelijke kastijding bedacht; hij stak zijn enorme vuisten in de lucht en maakte een forse knakbeweging waar dan de denkbeeldig arm of been van de boef tussen zou moeten zitten. ‘Zo’ zei hij terwijl hij gelukzalig glimlachte, ‘die is dan een poosje uit de running.’ Geweldig, vindt u niet? Ik denk dat het heerschap dat van plan was de Brugwachter, met andere bedoelingen dan smikkelen, te bezoeken zich nu wel even bedenkt. Trouwens,  de theelepeltjesdieven gaan we ook straffen. Die moeten voortaan maar eens in de hoek….foei! Maar de echte bandieten die moeten het plan nog maar eens goed in overweging nemen en dan wel om drie redenen.
De gelukzalige glimlach….
De enorme vuisten….
En ….. KNAK…!!