Column - Leviticus

10/06/2009

In ons aardse tranendal richten we ons vaak tot hogere machten.
Dit is natuurlijk voor iedereen verschillend. De een gelooft in geesten, de ander stelt zich hogere machten voor. Gelukkig heeft elk geloof wel een handleiding, een behoorlijke dikke handleiding. Wat gij zult doen en wat gij zult laten. U kent vast wel het verhaal van Noach met de Ark.
Bent u het een klein beetje met me eens dat Noach, toen hij de Ark weer vol laadde, wel een beetje te overijverig te werk is gegaan? Kijk dat de koeien en de paarden weer op de aarde moesten lopen dat begrijpen we wel. Met de olifanten en zebra’s hebben we ook geen moeite. Maar wat de torren, muggen, vlooien en luizen nou toevoegen aan je bestaan is toch een heel ander verhaal.
Hoge machten, overijverig, gij zult…..
Welkom in de horeca, met als hoge macht… de inspecteur.
We hadden het in de brugwachter natuurlijk niet verwacht. We zijn geen sterrenzaak, dat ambiëren ook totaal niet. Voor ons geen drie druppels truffelolie op een stukje crouton dat is gemaakt van viermaal gezeefd meel uit de binnenlanden van Frankrijk.
Maar hij was er, de heerser uit Lekker-land. En hij maakte zichzelf ook nog bekend. Na enkele flessen heerlijk druivensap, opgeleukt met wat alcohol, wilde de inspecteur toch wel eens de baas spreken. Ik zal het plaatje voor u nog wat meer visualiseren. Het was een prachtige avond, een gewone doordeweekse dag. Terras zat vol met gasten die van de avond, van elkaar en van het eten genoten. De zon zakte langzaam onder zodat de avond prachtig rozerood kleurde. Kortom…heerlijk.
Maar goed, Willem toog naar de hoge macht, die zo heftig aan het schrijven was geweest in zijn horecabijbel, dat Genesis bijna weer herschreven was. Nors keek hij naar Willem, zwaaide met zijn hand richting terras en pand en vroeg; En wat ga je hieraan doen? Willem volgde zijn blik en vroeg, u bedoelt? Wat je plannen zijn met deze zaak. Wat is je doel? Willem legde zijn handen op de rand van de tafel, keek geamuseerd naar Noach en zei; Wij gaan dit bedrijf continueren, vasthouden aan de formule die hier werkt. Kijkt u eens rond, het is dinsdagavond, terras zit vol, niet slecht toch? Na een korte conversatie, die voor beide partijen niet boeiend genoemd kan worden, hield Willem het voor gezien.
Tijdsverspilling. We zagen dat medewerkers nog flink heen en weer liepen naar de desbetreffende tafel en we zagen ook dat de inspecteur ondertussen aan het hoofdstuk Exodus was begonnen. Behoorlijk laat verliet, redelijk onvast lopend, de grote schrijver het pand.
De volgende dag toch maar even gebeld naar het hoofdkantoor van de lekker-bijbel. En gemeld dat we er totaal geen behoefte aan hadden aan een verslag dat was gemaakt vanuit een benevelde situatie.
Dat we eigenlijk helemaal niet genoemd wilden worden in het hemelse magazine. Geen affectie met de insteek en met de aanpak. U begrijpt dat dat ons niet in dank werd afgenomen, men dreigde zelfs met persvrijheid. Dat vonden we uiterst grappig. Alsof iemand behoefte had aan een belabberd (lees bezwabberd) verslag
Maar voor de goede orde. Lang leve de persvrijheid. Bij deze.
Voor de luis in de pels.
Ook overbodig.