Column - Smoorverliefd

24/03/2010

Wij zien in de Brugwachter dagelijks gasten die allemaal om uiteen lopende  redenen komen dineren. Door de week is het vaak zakelijk. Leuk om te zien is dan dat de ontspanning bij onze bezoekers  direct intreedt zodra ze over de drempel zijn. Er word wat aan strakke kleding  gesjord zodat dit iets losser zit en na het eerste biertje of wijntje wordt een diepe zucht geslaakt…pfff…de werkdag zit erop! In de weekenden ontvangen we natuurlijk veel vrienden die met elkaar afspreken, families die heerlijk de tijd nemen om met elkaar bij te praten en dan….. dan zijn er nog de verliefden onder ons. Diegene die al licht geven als ze binnen komen, die ook tijdens het ophangen van hun jassen de ogen niet van elkaar kunnen af kunnen houden, die tijdens het loopje naar tafel helemaal ineengestrengeld zijn …….afin… u heeft de boodschap wel begrepen..…het gaat om diegene die smoorverliefd zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het altijd wel bijzonder vindt om naar te kijken als mensen zó intens verliefd zijn. Hoogrode wangen, flonkerende ogen, twintig vingers die continu verstrengeld zijn en uiteraard alleen nog oog voor elkaar. En in dat laatste item zit enigszins wel een lastig element als ze intiem bij ons komen dineren.
Een tijdje geleden hadden we een koppel van dit kaliber. Ze zaten allebei op het puntje van hun stoel, hun lichamen helemaal naar elkaar toegebogen en  met de neuzen bijna tegen elkaar aan. Beide nipten aan een wijntje en fluisterden elkaar allerlei snoezepoeswoordjes toe. Het laatste wat je natuurlijk wilt is deze roze wolk verstoren, maar ja…..er zal toch ook gegeten moeten worden, dus met de menukaart naar de hartverwarmende tafel. Je ziet dan nog net dat de fase van “de neuzen tegen elkaar aan” gepasseerd is en dat er heftig wordt gezoend. Ai, …dat is niet het allerbeste moment om even aandacht te vragen voor een gebonden soepje en gebakken eend, dus achterwaarts terug met de spijslijst. Het enige wat je daarna kunt doen is checken of er aan de kus een einde is gekomen en of ze elkaar voor eventjes hebben losgelaten. Dat bleek na een half uurtje nog niet het geval te zijn en ja..dan heb je toch een uitdaging hè! Dus de stoute schoenen aan, op naar de bron der liefde, en flink kuchen dan maar. Ahum, willen jullie de menukaart inzien? Een beetje verstoord keek de prins naar zijn prinses ( ik maak het maar zo roze mogelijk ). ‘Wil je wat eten lieverd?’ Ze knikte zachtjes  ja . ‘Bestel maar wat kleine hapjes, fingerfood…dan zal ik je voeren….’  Tijdens deze tekst werden er veel steelse blikken naar elkaar geworpen en heftig geknipoogd. Kunt u zich voorstellen dat je daar dan een beetje appelig bijstaat? Met je opschrijfboekje in aanslag kijk je van de een naar de ander terwijl de temperatuur aan tafel flink stijgt. De mannen uit de keuken staan dan enigszins ook onhandig met zo’n bon in de handen als je deze overhandigd..…. ‘Fingerfood?’ Met een grote grijns maakte de kok een zwierig gebaar… ‘Kaviaar en oesters dan maar?’  Nadat we allerlei kleine hapjes naar tafel hadden gebracht brak de hartstocht pas echt los. Met langzame gebaren en schalkse blikken werden de hapjes naar elkaars mond gebracht, en werd driftig aan elkaars lippen gesabbeld en vingers werden afgelikt. Normaal gesproken lopen wij bij onze gasten langs om te vragen of alles naar wens is. Maar u snapt natuurlijk wel dat je aan een tafel, waar twee harten aan het samensmelten zijn, niet gezellig aanschuift om te vragen of het allemaal lekker smaakt.
Tot aan het moment van afrekenen hebben ze elkaar niet meer losgelaten. Enigszins vertederd zagen we ze tenslotte naar de parkeerplaats lopen waar het witte paard braaf stond te wachten. De roze wolk hing nog boven hen en wij waren overtuigd…..
Dit was niet zomaar verliefd, maar smoor en smoorverliefd!