Column - Terras

10/06/2009

Zoals u weet hebben we bij de Brugwachter een zalig terras. Je kijkt fraai over het kanaal en met een beetje geluk zie je een gloeiende rode zon achter de bomen verdwijnen. Dat beetje geluk hebben we deze zomer nauwelijks gehad. In plaats van een zacht zomerbriesje werden we vaak getrakteerd op felle rukwinden en kleine schapenwolkjes werden plots zwarte donderkoppen. U snapt wel dat je daar na een aantal maanden hopeloos van wordt. Om half vier gaan we beginnen met  schoonmaken en indekken. Daar kwam nu een taak bij. Als eerste werd er gekeken op buienradar.nl. Eten we buiten of binnen?
Vaak begon de avond wel met een lekker zonnetje. Heerlijk. Iedereen lekker naar buiten. De rosé vloeide rijkelijk en we zagen blote voeten onder de tafel.
Vakantiegevoel dus. Een korte vakantie vaak. Want daar waren ze weer…… Cumulus humilis.
Wolken dus…Hommeles dus…..
U weet vast nog wel dat we vorig jaar een aantal tropische weken hebben gehad. Ik moet eerlijk zeggen dat  een temperatuur van boven de dertig graden ook niets toevoegt aan je dag. Je hebt continu zweet op je bovenlip, je nek is kledder en je uiterlijk is door het uitlopen van de make-up in no-time getransformeerd tot het aangezicht van een droevige pandabeer. Maar goed. Je hebt in ieder geval niet de hectiek en de onrust van waar de gasten zitten. Iedereen wentelt zich in de avondzon met een koel drankje en dat is natuurlijk zalig om te zien.
Dat was dit jaar dus wel anders. In het begin van de avond ging het vaak nog wel.
Mensen zaten met hun voorgerecht te genieten totdat de weergoden besloten dat het ook anders kon. Daar was de wind en daar vloog de sla van het voorgerecht vrolijk door de lucht. Als een speer naar binnen dus. Je dekt een tafel in het restaurant in en neemt de gasten mee naar binnen. De tafel wordt in computer omgeboekt, de keuken krijgt een seintje dat het tafelnummer in veranderd en dat is dat. Dat dacht je dan.
Na een uurtje verdwenen de wolken, strakblauwe lucht en bladstil.
U raad het al. De gasten willen voor het nagerecht lekker naar buiten.
En de hele cyclus herhaalt zich. Kunt u zich voorstellen dat je op dat soort momenten wel eens de rand van het bureau stijf vasthoud en zo diep zucht dat je een hyperventilatieaanval voelt opkomen?
Maar het kan nog erger hoor. We hebben wel eens het terras bomvol gehad en daar brak de hemel open. Zwarte wolken met een uitstoot die toch verrassend veel weg hadden van de Niagarawatervallen.
We zagen prachtig krokant gebakken gamba’s droevig zwemmen in het rijkelijke hemelwater. Ook het terras is dan in recordtijd leeg, en het restaurant is in recordtijd gevuld met gasten die in de linkerhand een bord vasthouden en in de rechterhand een glas of zo. Klinkt echt relaxed hè?
We proberen zo snel mogelijk gasten weer aan tafel te krijgen en rennen tussendoor met kleddernatte jasjes en tasjes die buiten zijn blijven liggen.
Dat wij er ondertussen ook uitzien alsof we in het dolfinarium werken had u vast al begrepen.
Maar het is niet enkel kommer en kwel. Natuurlijk hebben we ook zalige zomeravonden gehad. Weinig. Maar ze waren er wel.
Achterover leunend op de loungebanken, wijnkoelers, vestjes om de schouders.
Zoals een avond buiten op een terras hoort te zijn.
Misschien krijgen we nog een fijne nazomer. Gaan we toch nog genieten.
U heeft in ieder geval een idee. Hoe het gaat.
In de horeca.
Op ons terras.