Column - Uit het hart...

04/01/2010

Het jaar 2009 zit er bijna weer op. Twaalf maanden vol zorgen, liefde, blijdschap en werk zijn in een diepe zucht voorbij gegaan. En weet u, iedereen vind dat. Zowel jong als oud . Vooral als je achterom kijkt hè, dan lijkt de tijd letterlijk een loopje met je te hebben genomen. Eigenlijk heb je zo’n terugblik altijd in de maand december. Een melancholiek gevoel dat je ineens overvalt omdat er wezenlijke dingen veranderd zijn het afgelopen jaar. U bent misschien wel ziek geworden het of juist wel beter. Wellicht bent u werkeloos geworden of heeft u juist een droombaan gevonden. De heftigste emotie is als u alleen bent komen te staan. Als het woord “wij”uit je leven is geschrapt. Verdrietig zijn om wat zo bijzonder was en wat nooit meer terugkomt. Dat zijn bittere tranen…
We hebben dit jaar in de Brugwachter afscheid moeten nemen van twee memorabele gasten. Ze waren beiden  zeer bijzonder voor ons. Het eerste overlijdensbericht was van een vaste gast die vlak bij de Brugwachter woonde. We zagen elkaar bijna dagelijks omdat hij altijd half achterstevoren op de fiets zat om naar iedereen te zwaaien. Het was gewoon onmogelijk om de opgeheven wuivende hand te missen…ik dacht nog wel eens….man, man, kijk toch voor je….maar u snapt het wel, het ging altijd goed. Deze kleine, vrolijke man kwam vaak in de brugwachter, soms voor een diner en soms alleen om een lekker dessert te eten. Zo aan het einde van de avond hadden wij meestal wel wat meer tijd en schoof één van ons even bij zijn tafeltje aan voor een gezellig gesprek. Op een gegeven moment stond zijn dochter bij mij thuis op de stoep…. Papa is overleden………wat een heftig verdriet…. We hebben samen wel een uur zitten snotteren en daarna ook nog gelachen om alle gekke gebeurtenissen die we met deze bijzondere man meegemaakt hadden. De as moest uitgestrooid worden tegenover de Brugwachter, dat was het verzoek van de overledene….En zo geschiede…. Zijn kinderen zaten na het ritueel op het terras en aten een dessert, zoals pa vaak had gedaan. Ik keek naar zijn kinderen met al hun saamhorigheid en dankbaarheid jegens hun vader. Ze ontvingen het als een erfenis. Wat zou hij trots zijn op hen…..
Een aantal maanden geleden ontvingen we nog een zeer verdrietig overlijdensbericht. We wisten dat het niet goed ging met deze sprankelende man, maar dat het zó slecht ging……deze levensgenieter was een graag geziene gast in de Brugwachter. Eigenlijk werden we allemaal erg blij van deze man. Als hij tien centimeter over de drempel stond verklaarde hij luidkeels met gespreide armen dat de Brugwachter het beste restaurant was van de hele wereld…in ieder geval het gezelligste….. een ieder van ons kende hij bij naam maar hij had een zwak voor één van onze medewerkers….. als zij  niet werkte was hij in staat om de afspraak, ook al betrof dat een familiediner, te verzetten. U heeft geen idee hoeveel koppen koffie hij ons uit de handen  heeft geslagen omdat hij, als wij net aankwamen met een bakje cafeïne, ons verklaarde met weidse armgebaren dat het weer geweldig was vanavond. Wat een heerlijke, heerlijke man!
De familie belde ons met het onthutsende nieuws. Maar ze wilde graag een intiem samenzijn hebben met familie en vrienden na alle plechtigheden in de brugwachter. Weet u hoe fijn dat voelt? De haard brandde, de familie was heerlijk bij ons, zijn vrouw…zo sterk….ik voelde me vereerd en dankbaar dat diegene daar over had nagedacht. Nog regelmatig kijk ik naar de vrolijke kaart die ter afscheid van hem op kantoor hangt…zonnebloemen…mooie grote blije zonnebloem….wat een gemis..
En zo is het december. En sta je soms zomaar in de keuken in een geruite theedoek te          snotteren. Om diegene die je mist, om diegene die zo aangenaam je levenspad kruiste, om diegene die je nooit, nooit meer ziet. Maar die nooit, nooit uit het hart zal zijn.
In memoriam.