Column - Wij

31/03/2010

Ik neem u vandaag mee op reis. Niet echt een pleziertochtje of zo, maar meer een route door bergen en dalen. Flink bepakt zodat je af en toe hijgend tegen een boom staat uit te blazen. Tijdens zo`n rustpauze neem je de tijd om de afgelegde route te overzien. U heeft natuurlijk al begrepen dat ik hiermee de trip van het leven bedoel, de grote trip die soms zo verdraaid steil kan zijn, waarin je ook nog eens verdwaalt zodat je huilend van onmacht bij de pakken neer wilt gaan zitten. Deze maand is het drie jaar geleden dat Willem overleed…..ongelofelijk hè….. drie jaar….duizend dagen….en het staat gelijk aan een diepe zucht.
Horeca is moeilijk als ”wegens omstandigheden” je leven overvalt. Het team van De Brugwachter, waar ik zo ongelofelijk trots op ben, nam destijds alle zorgen over. Planningen, roosters, de vele overuren die zijn gemaakt, alles werd me met liefde uit handen genomen terwijl zij natuurlijk zelf ook veel verdriet hadden door het wegvallen van Willem. Sommigen dingen blijven je  zo scherp bij… op de dag van zijn overlijden was er ’s avonds een bruiloft in de Brugwachter. Ik belde ’s middags met de verdrietige mededeling en nog geen uur erna was er een borrel ter ere van het bruidspaar….. als team hebben ze tegen elkaar gezegd…oké.. kom op…. we maken er tóch een feest van…voor Willem! U bent het met me eens dat je dan toch  van goede huize moet komen om dat te kunnen. Een paar dagen later kregen ze van het bruidspaar een brief; ze hadden vernomen via de krant dat hun geliefde baas Willem was overleden op hun trouwdag….. ze hadden zo veel bewondering voor het feit dat hun feest een waar féést was geweest.
Een dag na zijn begrafenis ben ik weer begonnen. Lastig. Want je doet het dus nooit goed. Te vroeg beginnen betekent…. je bent er al overheen? Nooit op de zaak betekent….. ze kan het niet aan! De reacties waren soms pijnlijk. Zo wees iemand me eens, slechts één week na zijn overlijden, fijntjes op een visitekaartje: ‘dit klopt niet helemaal hé?’…. de naam van Willem staat er nog op…moet je veranderen hoor….! Dat waren van die dagen dat ik huilend naar huis ging.....…wat hard! Ik heb mezelf toen voorgenomen., wat de mensen ook zeggen…het is goed bedoeld… onhandig misschien…maar vast uit een goed hart. Weet u, het veelgehoorde cliché is waar. Het leven gaat door. De Brugwachter gaat óók door. Het team van destijds staat er nog steeds. Gemotiveerd tot op het bot. Er is een waardevolle peiler weggevallen destijds maar het bouwwerk blijkt van het allerbeste soort beton.
Zoals de meesten van u weten heb ik weer een levenspartner. Zoiets ontvang je op mijn leeftijd, met bijpassende bagage, als een gróót kado. Iemand die weer met jou door het leven wil zwerven. Die luistert naar je reisverhalen van toen….die het woord ‘ik’ veranderd in ‘samen” Vaak gaan we samen naar het graf, blaadjes wegvegen…plantjes poten en allebei aan Willem vertellen dat het goed gaat…ik bedoel maar….hoe ruimhartig kan een mens zijn? Het heeft me ontroerd hoeveel lieve reacties ik van de directe omgeving en van gasten kreeg.  Maar soms hé….dan krijg je woorden mee van iemand je niet licht zult vergeten. Een liefdevol echtpaar dat vaak in De Brugwachter komt, waren een paar weken geleden weer bij ons. Dit koppel is al ruim veertig jaar getrouwd en straalt na zo veel jaren nog steeds genegenheid en warmte naar elkaar uit. Nadat we even met elkaar gesproken hadden en ik mijn ritueel, om hem over zijn kale bol te aaien, lachend hadden afgesloten werd hij ineens serieus. ‘Mag ik je wat vragen,Nel?’ Toen ik instemmend knikte vroeg hij: ‘ben jij weer wij?’ Ik moest de zin even op me laten inwerken…maar daarna kun je wel lachen en huilen tegelijk. Zo treffend geformuleerd. Deze wijze man en ervaren reiziger weet natuurlijk als geen ander; reizen is delen, en dat gaat zoveel gemakkelijker……….als jij weer wij is……