Column - zo hoort het

19/10/2011

Hoe hoort het?

Stelt u zich eens voor dat u binnenkort afscheid neemt van de zaak. U gaat heerlijk met pensioen of elders werken, in ieder geval heeft u van uw baas te horen gekregen dat er een afscheidsreceptie voor u wordt georganiseerd. Leuk! Je mag er toch vanuit gaan dat je collega’s en naasten er een aangenaam en gezellig samenzijn van gaan maken met veel lofuitingen en goede wensen. Of niet?         

Ongeveer een half jaar geleden kregen we een aanvraag binnen voor een receptie. De directeur nam afscheid, zo vertelde de secretaresse me, en het moest dus piekfijn geregeld zijn met luxueuze hapjes en mooie wijn. Nadat we alle details uitvoerig besproken hadden gaf ze aan dat hij waarschijnlijk nog wel even langs zou komen om de locatie te bekijken. Na een week of vier kwam inderdaad meneer zelf langs om te kijken naar de ruimte voor zijn receptie. Met zijn handen in zijn zakken bekeek hij de bistro, wierp een korte blik in het nieuwe gedeelte en bleef tenslotte staan op het zonovergoten terras. Hij glimlachte flauwtjes. ‘Prima plek!’, concludeerde hij maar keek daarbij alsof hij net een grote slok zure melk had binnen gekregen. ‘Stopt u met werken?’, probeerde ik voorzichtig want ik kon de leeftijd van deze beste man moeilijk inschatten. Hij keek me vriendelijk aan en streek vermoeid met zijn hand over zijn rug. ‘Zo zou je het kunnen noemen, ja’. Hij keek me recht aan en zei: ‘Ik ben er gewoon uitgebonjourd!’ Nou, daar sta je dan met z’n tweetjes, lastige situatie, hè? ‘Een bakje troost dan maar?’vroeg ik hem en daar moest deze aardige man dan ook wel weer om lachen. In het kort verteld hij me zijn relaas en natuurlijk voelde ik sympathie voor hem en zijn belabberde situatie.

Gelukkig werd het een stralende dag met veel genodigden, lovende woorden, prachtige boeketten en uitstekend voorbereide speeches. Aan het einde van de dag kwam hij met uitgestoken hand en een ontspannen lach op zijn gezicht naar me toe lopen. ‘Bedankt’, zei hij terwijl hij in mijn hand kneep.’Het was prima, nogmaals dank!’ Ik was oprecht blij over de geslaagde middag. De situatie bleef dan misschien wel beroerd  maar door de mooie woorden en de grote opkomst voelde deze man zich zichtbaar een stuk beter. Fijn!

En zo hoort het ook. Dacht ik. Totdat ik pas geleden de stukjes in de krant las die waren geplaatst in verband met het afscheid van onze burgermeester. Tot mijn  verbazing was er opgeroepen om je leuke of slechte ervaring met Fred op papier te zetten. Hoezo slechte ervaring insturen? Is dat nieuw of zo? Heeft u ooit in het bedrijf waarvoor u werkt een mail ontvangen waarin opgeroepen werdt om iemand zijn départe te vergallen met een gebeurtenis die het waard was om te worden vergeten? Tot in details werden de tegenvallers van jaren terug beschreven in de ingezonden stukjes. Welliswaar met een naam eronder, maar bijna niemand heeft natuurlijk enige sjoege wie deze recensent is. Dan vraag ik me af: zou zo iemand ook het lef hebben om de ‘teleurstellende bevindingen’ rechtstreeks op het afscheid zelf tot het feestvarken te richten, zonder met zijn ogen te knipperen? En als we dan toch eenmaal met scherp schieten, zou diegene het ook fijn vinden om op zijn eigen afscheidfeestje te worden geconfronteerd met een rijtje “jammer maar helaas”.

Weet u, we maken op De Brugwachter veel recepties mee. En zoals u net heeft gelezen is de aanleiding niet altijd even leuk. Maar  wat alles goed maakt  voor diegene die het middelpunt is die dag: véél genodigden, lovende woorden, prachtige boeketten en uitstekend voorbereide speeches.

Wat zó hoort het.