Column - Zus & Zo

23/09/2010

Als mijn collega en ik ’s middags in de Brugwachter de administratie gaan doen beginnen we eigenlijk altijd met het lezen van alle nieuwe binnengekomen mails. We vinden het soms verbazingwekkend hoeveel reserveringen er op een dag binnenkomen. Dat was vroeger toch wel anders niet? Dan belde je gewoon. De meeste van deze reserveringen zijn zakelijk en eerlijk is eerlijk, het werkt uitstekend; reservering wordt genoteerd, bevestiging retour naar de gast en klaar. Maar u snapt wel dat ik u  vandaag niet ga vervelen met een partijtje administratie. Kom, schuif de burostoel even bij ons aan...het lampje van de computer knippert al driftig......you’ve got mail.....
Zo kregen we een aantal maanden geleden spannende computerpost van een man die óf in een tijdelijke identiteitscrisis verkeerde óf lekker een maaltje zelfgeplukte paddo’s had staan bakken. In ieder geval had hij een knellende vraag. ‘Beste Brugwachters’, zo begon het gloeiende verzoek. ‘Ik ben een man van 38 jaar en ik wil heel graag eens bij jullie eten. Maar ik wil dat graag doen in een kort rokje, kniekousjes en hoge hakjes. Ben ik dan welkom?’ Dit zijn wel uitzonderlijke mails, die krijgen we gelukkig niet elke week. Maar na een week of drie kregen we weer een verhitte smeekbede. Niet van hetzelfde heerschap maar wel van iemand die misschien ook stiekum aan een prakje paddo’s had gezeten. ’Of het ook met de blote billetjes mocht?’ Dit zijn de mails die bij ons te boek staan als de ZO mail, kortom: Zeer Ongepast. En u snapt wel dat er behoorlijk wat lachsalvo’s door de brugwachter hebben geklonken. Dan ontvangen we de nodige ZUS mail. Nieuwe afkorting? Nee hoor, ook gewoon eentje uit eigen trommel. ZUS staat voor “Zeer Uitgebreid Schattig” en zo’n mail gaat als volgt: ‘Geachte heer, mevrouw, wij zijn voornemens bij u te komen dineren samen met mijn oudtante en nicht. Mijn naam is Theo en mijn vrouw heet Tinie. Zou het schikken om as. zondag bij u een plaatsje te reserveren? Heeft u wel goede stoelen want mijn vrouw heeft een beetje last van haar rug. Zij is al 75 jaar, toevallig vorige week hebben we haar geboortedag gevierd met veel visite. Ook heeft zij veel bloemen ontvangen, voornamelijk witte rozen want daar houdt zij erg van. Onze oudtante, wij noemen haar gewoon Jaantje, heeft een nierprobleem. Wilt u de kok verwittigen niet te veel zout te gebruiken anders krijgt zij misschien ’s nachts last van aanvallen. Wij hopen zondagavond rond 18.00 uur bij u te arriveren, kunt u op uw parkeerplaats een plekje vrijhouden want onze nicht Betsie heeft een kunstknie en loopt erg moeilijk, ondanks zij nu al ruim een half jaar twee keer per week bewegingstherpie heeft. Dan nog een laatste vraag; mag het hondje Knokkie meekomen? Het maar een klein hondje hoor, maar als we hem thuislaten begint hij te huilen. Daar klaagt de buurvrouw tenminste over, al vinden we dat eigenlijk wel raar want ze is zo doof als een kwartel. Wij hopen van u spoedig bericht te mogen ontvangen of wij welkom zijn as. zondag. Met vriendelijk groet, Fam..... ‘         
Wat geweldig vind u niet? Ook zo’n mail laten we aan alle medewerkers lezen en het is kostelijk om dan de reactie’s te zien. Eerst zie je ze geconcentreerd lezen maar naarmate het verhaal vordert zie je de blik verzachten, en als ze het hele relaas hebben gelezen slaken ze allemaal een zucht....aaaahhhh...wat schattig! Het is echt onmogelijk om zo’n mail kort en zakelijk te beantwoorden en we sturen dan ook een feestmail retour dat alles dik in orde komt.  
En zo begint de dag dus niet altijd saai als je de computer opstart en je lampje driftig knippert.....you’ve got mail.....                                                                                      Nog meer ZUS & ZO.